Na de dood van mijn zoontje vond ik nooit de juiste coach

Ik wist: Die coach word ik zelf.

Mijn zoontje Pelle overleed in 1997 op 2 ½ jarige leeftijd.

Het grote ROUWEN begon. Als je geen moeder van een overleden kind bent, kun je het je niet voorstellen. De impact die dat op je hele leven heeft. Echt op alle vlakken.

Het eerste jaar was er nog wel aandacht en begrip. Maar daarna, waar was iedereen? De mensen die aan mij vroegen hoe het met me ging, op de sterfdag van mijn kind, waren op 1 hand te tellen en zelfs dat nam af.

Ik voelde me steeds eenzamer worden.

Na dat eerste jaar werd het steeds stiller

Mijn partner en ik rouwden niet op dezelfde manier. We raakten elkaar kwijt. Al bleven we na de dood van ons zoontje nog bijna 20 jaar bij elkaar.

Na een half jaar werd ook van mij verwacht dat ik weer terugkwam in het arbeidsproces. Maar ik vroeg me af, als psychosociaal hulpverlener in gezinnen waar zij zich in Godsnaam druk over maakten.

Ik voelde steeds minder connectie met de rest van de wereld. Ik deed wel mee hoor. Een masker is zo opgezet! Tenslotte hield ik ook enorm van carnaval en van maskers en verkleden, dus ook in het echte leven was dat niet zo’n probleem voor mij.

Maar het brak me op. Mezelf steeds anders voordoen dan ik was. Huilen als ik echt zeker wist dat het kon, dus als ik alleen was. Of alles wegslikken. 

Huilen deed ik in stilte, alleen

Ik ga er nu anders mee om. Waar ik eerst mijn verdriet wegstopte, neem ik nu mijn gevoel en daarmee mezelf serieus. Ik stop niets meer weg. Dat geeft echt lucht!

Door jarenlang mezelf aan te hebben gepast aan mijn omgeving, die iets van mij verwachtte, en waar ik aan wilde voldoen om erbij te horen, was ik mezelf niet meer. Dat had ik zelf niet eens in de gaten dat ik dat deed. Zo gewend was ik om altijd anderen een plezier te doen, voor anderen klaar te staan, dat ik voorbijging aan wat ik zelf nodig had. Ik ben zo blij dat ik dat niet meer hoef te doen van mezelf. Dat leeft zoveel makkelijker en plezieriger!

Ik zie de zon echt iedere dag schijnen, zelfs al is het ontzettend bewolkt en grauw en grijs. Bij mij is die deken, die grijze deken die over iedere dag lag, die dikke deken is langzaam opgelost. Minder dik geworden, minder zwaar, lichter van kleur, is zelfs lekkerder gaan ruiken! Nu sla ik hem om me heen als ik er behoefte aan heb en biedt hij me troost.

Ik besloot te gaan leven

Sinds ik besloot te gaan leven, in plaats van te overleven, is mijn leven echt zoveel leuker geworden! Ik ben ook veel blijer met mezelf, ik voel mezelf krachtig en sta positief in het leven, no matter what. Ik kan nu echt in de spiegel kijken en een prachtig mens zien, waar ik ontzettend veel van hou. Hoe mooi is dat!

Daarvoor ben ik zeker door zwarte periodes heen gegaan, maar altijd, altijd in het volste vertrouwen dat ik er sterker uit zou komen. Krachtiger, meer levenswijsheid. En dat was ook zo. Ik zocht therapeuten en coaches. Betaald door de zorgverzekering, maar daar miste ik de echte betrokkenheid. Ook angst, om met mij te praten over de dood en het gemis van mijn kind, bang om mij meer verdriet te laten ervaren. Jammer!

Ik vond nooit de coach die mij kon helpen met het verwerken van mijn verdriet om mijn kind. Is het wel te verwerken, vroeg ik me af? Kom ik er dan nooit overheen? Natuurlijk kom ik ‘eroverheen’… wat dat dan ook mag betekenen. In ieder geval wist ik dat ik geen slachtofferrol wilde aannemen.

Waar is mijn zoontje nu?

Voor mij was het belangrijk dat ik antwoord zou vinden op de vraag: Waar is Pelle nu? Want dat mijn kind zomaar ‘weg’ zou zijn, daar geloofde ik niet in na alles wat ik in zijn korte leven had meegemaakt. Een zoektocht begon en dat heeft mij in mijn rouwproces geholpen. Het boekje wat ik later schreef, vertelt wat ik ontdekte.

Hoe heb ik dan de antwoorden en mijn manier van leren omgaan met het verlies van mijn kind gevonden? Stukje bij beetje, door zelf opleidingen te gaan volgen, leerde ik mezelf beter kennen. Waar werd ik blij van en kon ik dat mezelf al toestaan? Opleiding stervensbegeleiding, HBO maatschappelijk werk, Intuïtieve Coach opleiding, allemaal om te groeien als mens. Ook om dat papiertje te behalen, wat in onze maatschappij van je wordt verwacht. Maar daar werd ik niet blij van, van een diploma. Wel van persoonlijke groei, leren omgaan met tegenslag, leren leven na de dood van mijn kind, vertrouwen in het leven, positief in het leven staan, wat er ook gebeurt!

Mijn grootste verdriet werd mijn grootste kracht

Ik heb nooit de voor mij juiste therapeut kunnen vinden, die begreep wat ik voelde en bedoelde. Dat is een van mijn grootste drijfveren om nu andere moeders te helpen na de dood van hun kind om van standje overleven naar LEVEN te switchen.

Mijn grootste verdriet werd mijn grootste kracht, werd mijn missie, mijn levenswerk, dat waarvan ik weet: dat is mijn doel hier op aarde!

Mijn grootste ontdekking: De kracht zat al die tijd al in mezelf. 

Ik kan werkelijk ALLES in het leven zien als iets dat me verder brengt op mijn levenspad, dat voor mij bedoeld is om een nóg leuker leven te creëren voor mezelf en voor de mensen van wie ik hou. Ook voor de moeders die ik help! Ik geef ze met liefde alles mee wat ik heb geleerd. Want ook bij hen zit de kracht vanbinnen.


MIJN VISIE OP LEVEN NA DE DOOD VAN JE KIND

✨Als ik zeg: Ik kan het me voorstellen, dan kan ik dat ook echt.

✨Rouwen is keihard werken.

✨Ik hou er niet van als moeders in de slachtofferrol blijven zitten, daar ben ik allergisch voor.

✨De dood van je kind, daar kom je nooit overheen… BULLSHIT. Wie zegt dat? Ik heb het nooit geloofd en heb bewezen dat het niet zo hoeft te zijn.

✨Je moet je kind leren loslaten… ook dat heb ik nooit geloofd. Het is niet nodig om op een gezonde manier te rouwen, op een fijne manier verder te kunnen leven.

✨Ik weet met humor zware onderwerpen lichter te maken. Dat is wat ik van anderen heb gehoord tenminste. En daar ben ik blij om, dat er gelachen kan worden, met en door 'mijn' moeders.


ALS JE ME ZOU KENNEN ZOU JE WETEN DAT IK ...

✨ het heerlijk vind om ‘de diepte’ in te gaan in gesprekken en ik niet iemand ben voor small-talk, prietpraat, iets wat nergens over gaat zoals het weer.

✨ een echte Bredase ben en de toren van mijn stad mis, dus ik vast weer ga verhuizen 😊

✨ sinds 2 jaar een relatie heb en wij (nog) niet samenwonen

✨ het fantastisch vind met mijn zoon naar thuiswedstrijden van NAC te gaan en op de B-side mee sta te zingen

✨ een boterham met pindakaas en hagelslag het allerlekkerste vind! (zonder boter!!)

✨ de Wet van de Aantrekkingskracht (law of attraction) fantastisch vind en bijna dagelijks podcasts van Abraham Hicks luister

✨ de moeilijkste momenten in mijn leven zie als de parels waar ik het meeste uit kan halen om te groeien als mens

✨ ervan hou alleen te zijn in mijn eigen chalet, waar de zon altijd schijnt en de vogels fluiten, waar ik vol focus de mooie programma’s creëer voor ‘mijn’ moeders

✨ ontzettend kan genieten van samen met mijn lief op de bank, wijntje of speciaal bier, kaasje en filmpje of Netflix serie (Outlander! The Green Mile )

✨ 2x in de week sport in de sportschool, niet omdat ik het zo leuk vind, maar omdat het mijn lijf en mijn koppie goed doet (en af en toe sauna als beloning 😊 )

✨ hou van wandelingen in het bos waar ik geniet van de prachtige natuur en de mooiste gesprekken heb met mezelf

✨ geloof dat ons leven bedoeld is om het allerbeste eruit te halen en dat je jezelf op de eerste plaats mag zetten 


DIT BEN IK

Rouwcoach, spreekster, schrijfster en ervaringsdeskundige


Als je denkt dat ik jou zou kunnen helpen en je wil verder kennis maken met me 

laat dan onder dit hartje 💙 je gegevens achter.

Ik neem binnen 48 uur contact met je op.